Είστε εδώ

Για άλλη μια φορά τις τελευταίες μέρες γίναμε μάρτυρες μιας σειράς ανθρώπων της τηλεόρασης, αλλά και γενικότερα των λεγομένων «διαμορφωτών της κοινής γνώμης», οι οποίοι συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι «η Ευρώπη αργεί» να υλοποιήσει την πρόταση της Κομισιόν για γενναία χρηματοδότηση της ανάκαμψης της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Τελευταία αφορμή, η αδυναμία της Συνόδου Κορυφής της Παρασκευής να οδηγηθεί σε ομοφωνία για τις προϋποθέσεις κατανομής των κονδυλίων στις διάφορες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Αργεί» η Ευρώπη, λοιπόν, είναι η εκτίμηση που έρχεται ως συνέχεια παρόμοιας άποψης, που ακούστηκε όταν δημοσιοποιήθηκε η πρόταση της Επιτροπής για 750 δισεκατομμύρια €. Τότε οι ίδιοι άνθρωποι, με έναν στεναγμό ανακούφισης αλλά και δυσφορίας για την... καθυστέρηση, μας έλεγαν «επιτέλους, η Ευρώπη αποφάσισε καμιά φορά να κινηθεί».

Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί δεν απαντούν σε ένα ερώτημα, που νομίζω ότι είναι το πλέον καίριο: Με τι ακριβώς συγκρίνουν τις αποφάσεις της Ευρώπης και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι «άργησε»; Με τις αποφάσεις των ΗΠΑ; Μα εκεί υπάρχει μια Ομοσπονδιακή κυβέρνηση η οποία αποφασίζει και τα νομοθετικά Σώματα ψηφίζουν κατά πλειοψηφία, όχι με ομοφωνία. Θα ήθελαν οι αγαπητοί διαμορφωτές της εγχώριας κοινής γνώμης να αποφασίζει κατά πλειοψηφία και η Ευρώπη; Μα τότε, κάθε φορά που η Ελλάδα θα βρισκόταν στην πλευρά της μειοψηφίας, οι ίδιοι θα γύριζαν τα κανάλια και θα έλεγαν «η Ευρώπη δεν μας σκέφτεται», «η Ευρώπη είναι στην υπηρεσία της Γερμανίας» κλπ.

Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική: Η επίτευξη της ομοφωνίας μεταξύ 27 κρατών- μελών, είναι μια ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ δύσκολη υπόθεση, για να μπαίνει στην προκρούστεια κλίνη των μονίμως διαμαρτυρομένων, υπό την παλιομοδίτικη μομφή «άργησες».

Αυτό που γίνεται στην Ευρώπη, να λαμβάνεται υπόψη περίπου με δικαίωμα βέτο η άποψη και του πιο μικρού κράτους, του Λουξεμβούργου ή της Μάλτας ή της Κύπρου, δεν γίνεται ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού στον κόσμο.

Συνεπώς η επιδερμική άποψη «Η Ευρώπη άργησε» ουσιαστικά σημαίνει «Η Ευρώπη δεν μας κάνει -και πάλι- τα χατίρια, με τον τρόπο και στο χρόνο που εμείς θέλουμε».

Είναι αυτό μια υπεύθυνη στάση;