Είστε εδώ

Ποιες χώρες είναι φίλιες και ποιες αντίπαλες της Ελλάδας μέσα στην Ευρώπη;

του Διαμαντή Σεϊτανίδη

Η υπόθεση της τουρκικής πρόκλησης με την Αγία Σοφία δεν έδειξε μόνο ποιες χώρες συμπαρατάχθηκαν με την Ελλάδα και ποιες προτίμησαν να κρατήσουν αποστάσεις – αυτό είναι το προφανές. Έδειξε για άλλη μια φορά -τουλάχιστον για όποιον θέλει να βλέπει την πραγματικότητα κατάματα και να μην εθελοτυφλεί- την πολυπλοκότητα των σχέσεων στο εσωτερικό της Ενωμένης Ευρώπης.

Πολλοί συμπατριώτες μας -κάτι που δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα- έχουν αναγάγει την Ευρωπαϊκή Ένωση σε ένα από τα δυο άκρα των αντιλήψεών τους: Οι μεν τη θεωρούν μια κοινότητα «αδελφοσύνης», άρα όποτε δεν εκφράζονται αυτά τα «αδελφικά» αισθήματα, δηλαδή όποτε η Ευρώπη δεν είναι έτοιμη, στο ένα πόδι, να πραγματοποιήσει κάθε επιθυμία των Ελλήνων αισθάνονται προδομένοι. Οι δε την προσλαμβάνουν ως μια κοινότητα αθλίων, που μόνο να ξεζουμίζουν την Ελλάδα θέλουν, για να περνούν αυτοί καλύτερα, συνεπώς κάθε φορά που η Ευρώπη μας στηρίζει, αντί να αισθανθούν ικανοποίηση, αντίθετα πλέουν στην καχυποψία και ψάχνουν να δουν «πού είναι η φάκα» πίσω από το τυράκι.

Δείτε, όμως, τι έγινε χθες, και πώς αυτό δείχνει ότι ούτε οι μεν, ούτε οι δε έχουν αντιληφθεί την πραγματικότητα: Χθες συνεδρίασε η Επιτροπή Εξωτερικών υποθέσεων της ΕΕ με τη συμμετοχή των 27 ΥΠΕΞ των κρατών μελών. Ο δικός μας Νίκος Δένδιας έθεσε, ως ανεμένετο, την υπόθεση της Αγίας Σοφίας αλλά και γενικότερα της τουρκικής προκλητικότητας.

Ποια ήταν η χώρα που στήριξε μέχρι το τέλος τις ελληνικές θέσεις και έφτασε να ζητήσει πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων; Η Αυστρία. Άρα, θα πουν κάποιοι, η Αυστρία είναι κοντά στις ελληνικές θέσεις, φίλη χώρα.

Ναι, αλλά η Αυστρία ταυτόχρονα ανήκει στους λεγόμενους «4 φειδωλούς», δηλαδή τις χώρες που αντιτίθενται μέχρις εσχάτων στην γαλλογερμανική πρόταση για Ταμείο Ανάκαμψης €750 δισ. Με κυρίαρχες τις επιχορηγήσεις έναντι των δανείων. Η Αυστρία λέει «όχι» σε αυτό το πλάνο. Πώς γίνεται, λοιπόν, η «φίλη χώρα» που είναι «κοντά στις ελληνικές θέσεις» στο ζήτημα της Αγίας Σοφίας και της τουρκικής προκλητικότητας, να είναι ταυτόχρονα αντίπαλή μας στην ενδοευρωπαϊκή μάχη για τους όρους και τα κριτήρια διανομής των κονδυλίων του Ταμείου ανάκαμψης;

Άλλο παράδειγμα: Η Γερμανία χθες κράτησε πολλές αποστάσεις από την ελληνική θέση για κυρώσεις στην Τουρκία εφ’ όσον επιμείνει στις παράνομες γεωτρήσεις σε ύδατα στα οποία η Ελλάδα βάσει Διεθνούς Δικαίου έχει κυριαρχικά δικαιώματα. Άρα; Αντίπαλη η Γερμανία.

Ναι, αλλά η Γερμανία ήταν η χώρα που πρότεινε -από κοινού με τους Γάλλους- το Ταμείο Ανάκαμψης με το κέντρο βάρους στις επιχορηγήσεις, και μάλιστα αυτή η θέση σήμαινε ότι το Βερολίνο εγκατέλειψε μια πολιτική πολλών ετών την οποία ακολουθούσε, προκειμένου να συμπορευθεί με τη Γαλλία και να στηρίξει αποφασιστικά τις πληγείσες οικονομίες, κυρίως του ευρωπαϊκού Νότου.

Δηλαδή, η «αντίπαλη» Γερμανία στα ευρωτουρκικά, είναι στο πλευρό μας στα οικονομικά.

Με την Ιταλία και την Ισπανία βρεθήκαμε πρόσφατα στην ίδια πλευρά, διεκδικώντας το Ταμείο Ανάκαμψης. Ναι, αλλά θα δώσουμε μάχες μεταξύ μας για τα κριτήρια και τα ποσά κατανομής σε κάθε χώρα. Με τη Γαλλία έχουμε μια πολύ καλή συμμαχία και συμπαράταξη στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Ναι, αλλά αφού πρώτα παραγείλαμε αμυντικό υλικό αξίας μερικών δισ, από αυτά που δεν είμαστε βέβαιοι ότι διαθέτουμε. Και τα σχετικά παραδείγματα αφθονούν.

Πώς γίνονται αυτά;

Γίνονται, διότι και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πράγματι σαν μια μεγάλη οικογένεια: Με τις επιμέρους συμμαχίες της, που την άλλη στιγμή για άλλο θέμα αναδιαμορφώνονται, με τις συμπορεύσεις της, με τις εσωτερικές της εντάσεις, με τους ανταγωνισμούς της.

Ό,τι ακριβώς συμβαίνει σε μια πολυμελή οικογένεια.

Αν τη δούμε έτσι την Ευρώπη, τότε θα την καταλάβουμε πολύ καλύτερα.