Είστε εδώ

«Μου ανήκε η Ελένη;» αναρωτιέται ο Μενέλαος στο νέο βιβλίο του Χρήστου Χωμενίδη

Η πιο μοιραία ιστορία του κόσμου ειπωμένη από τον πλέον παρεξηγημένο πρωταγωνιστή της, τον ομηρικό Μενέλαο, αποκτά τώρα φωνή για να πει τη δική του αλήθεια. Ο ίδιος ο Χωμενίδης γράφει, παρουσιάζοντας το βιβλίο του: 

"Το έχω στα χέρια μου σπαρταριστό και -δεν αντέχω- μοιράζομαι μαζί σας το εξώφυλλο του Paris Mexis και το οπισθόφυλλό του. Ίσως να αποκτούν και μία παράδοξη επικαιρότητα...

«... «Δεν ήταν για σένα, Μενέλαε, η Ελένη...» μου ’χε πει κάποτε ο Οδυσσέας. «Για κανέναν δεν ήταν. Τέτοια ομορφιά πόσο να την αντέξεις;»

Ακούγονταν πειστικά τα λόγια του. Ότι με έπνιγε η καλλονή της ή το πένθος της ή η μπερδεμένη, αξεδίψαστη ψυχή της. Έπειθαν. Μα δεν ίσχυαν. Ακούστε τη δική μου αλήθεια.

Την άφησα να φύγει επειδή την αγαπούσα. Και ήξερα, ένιωθα, λαχταρούσα να ξαναρχίσει τη ζωή της αλλιώς.

Τι θα πει αγαπάω; Ανάθεμα αν έχετε προφέρει αυτό ρήμα πέντε φορές σε όλη σας τη ζωή, τις τέσσερις για τη μάνα σας. Το τρέμετε – σας έχουν μάθει να το τρέμετε.

Αγαπάω σημαίνει γίνομαι εκείνη που αγαπάω. Η μοίρα της δική μου μοίρα. Αν πέθαινε η Ελένη, θα θαβόταν η καρδιά μου. Όταν την είδα να σαλπάρει με τον Πάρη, φρέσκος αέρας, δροσερός, φύσηξε εντός μου.

«Σου άρπαξε τη γυναίκα το κωλόπαιδο!»

Καγχάζω. Μου ανήκε η Ελένη; Δε μας ανήκει τίποτα – το παρελθόν; το μέλλον; ό,τι μπορούμε να αγκαλιάσουμε ή να κουβαλήσουμε στην πλάτη μας; όχι! τίποτα, τίποτα! Τη στιγμή μόνο έχουμε. Και για μη μας φύγει, τη λιώνουμε μες στην παλάμη μας. Εγώ δεν την έλιωσα τη στιγμή. Την άφησα να φτερουγίσει. Μακριά μου.

Η ιστορία μας βάφτηκε στο αίμα και στο ψέμα. Συνέβησαν όλα διαφορετικά από ό,τι τα έχετε ακούσει, συνέβησαν πάντως και θα ξανασυμβούν χίλιες χιλιάδες φορές ως τη συντέλεια του κόσμου – και λοιπόν; Βρίσκετε τίποτα ωραίο σε αυτά;

Ωραίο ήταν το δειλινό που το ’σκασε η Ελένη με τον Μενέλαο. Ωραίο ήταν το χάραμα που ανοίχτηκε στο πέλαγος με τον Πάρη. Παραδομένη στη θεϊκή χαρά της. Εγκαταλείποντας τα πάντα πίσω της. Αυτό θα έπρεπε να ψάλλουν οι αοιδοί.»

*****

Από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν και τα εξής: η εκ βαθέων εξομολόγηση της Μαρίας Λαϊνά «Τι όμορφη που είναι η ζωή», ο «Ουρανός απ’ άλλους τόπους» του Σωτήρη Δημητρίου, με την Ήπειρο της σκληρής ζωής και του ζωντανού ιδιώματος, καθώς και η συλλογή διηγημάτων του Κώστα Καβανόζη «Τζάμπα η παράσταση», με είκοσι ιστορίες για τον χρόνο και την ονειρική αποτύπωση των πραγμάτων. Σημαντικοί είναι οι τίτλοι των διεθνών κλασικών: «Η Λότε στη Βαϊμάρη» του Τόμας Μαν, σε μετάφραση Θεόδωρου Παρασκευόπουλου, όπου μια γηραιά κυρία αναστατώνει το πανδοχείο της μικρής πρωτεύουσας στο οποίο καταλύει, «Ο φύλακας στη σίκαλη» του Τζ. Ντ. Σάλιντζερ, σε μετάφραση Αθηνάς Δημητριάδου, από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα ενηλικίωσης, και «Ο απατεώνας» του Χέρμαν Μέλβιλ, σε μετάφραση Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου, ένα βιβλίο με σπαρταριστό χιούμορ. Μια άλλη σειρά βιβλίων είναι οι συγγραφείς ελληνικής καταγωγής του εξωτερικού: ο Πάνος Καρνέζης με το «Είμαστε όλοι πλασμένοι από χώμα», μια σύγχρονη ιστορία για την άφιξη προσφύγων σε μια ξένη ακτή, ο Τζέφρυ Ευγενίδης με το «Αυτόχειρες παρθένοι», σε μετάφραση Άννας Παπασταύρου, όπου και το σκοτεινό χιούμορ μιας ιστορίας με εφηβικούς έρωτες, και ο Τζορτζ Πελεκάνος με τη «Βιβλιοθήκη», σε μετάφραση Αντώνη Καλοκύρη, όπου ένας πρώην εγκληματίας έχει να επιλέξει ανάμεσα στον άντρα ο οποίος τον βοήθησε να αποφυλακιστεί και στη γυναίκα η οποία του έδειξε έναν άλλο δρόμο στη ζωή. Τέλος, από τις ίδιες εκδόσεις, μια ιστορική μελέτη: «Ελλάδα: Η βιογραφία ενός σύγχρονου έθνους» του Roderick Beaton, σε μετάφραση Μενέλαου Αστερίου. Η ιστορία όχι μόνο των πολιτικών γεγονότων, αλλά και της κουλτούρας, των τεχνών, των ανθρώπων και των ιδεών.