Είστε εδώ

ΣΥΡΙΖΑ: Κόμμα εξουσίας ή νηπιαγωγείο;

του Διαμαντή Σεϊτανίδη

Από την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε -και κατάφερε- να γίνει κόμμα εξουσίας, έπρεπε να έχει αντιληφθεί ότι μαζί με τα καλά, κληρονομεί και τα κακά των κομμάτων εξουσίας. Ένα από αυτά είναι η πολυφωνία, που πολλές φορές γίνεται ανοικτή πολιτική αντίθεση. Η πρόσφατη διαφοροποίηση των πρώην υπουργών Νίκου Φίλη και Θοδωρή Δρίτσα για το Ελληνικό είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η «απάντηση» του Παύλου Πολάκη στον αρχηγό του, Αλέξη Τσίπρα για το ότι οι πολιτικοί τους αντίπαλοι αποτελούν το «κόμμα των δοσιλόγων», επίσης.

Ουσιαστικά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αντιμετωπίσει (κι ίσως ήδη έχει αργήσει…) το ζήτημα της πολιτικός ομοιογένειας. Η πανσπερμία συνιστωσών, λανθασμένα εκλήφθηκαν ως «έκφραση ελευθερίας». Αυτά είναι τρόπος ζωής ενός κόμματος μικρού, όπως ήταν παλαιότερα η ανανεωτική Αριστερά. Για ένα κόμμα εξουσίας, είναι προάγγελος αντιφάσεων στην πολιτική του έκφραση, υπονόμευσης της εικόνας του κόμματος στην κοινή γνώμη, και τελικά πολιτικής αποτυχίας.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Θέλετε να τα ξέρετε όλα για την Ευρώπη; - Πατήστε ΕΔΩ για like στη σελίδα του EUROLETTER στο facebook

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Δεν μπορεί ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κανένα κόμμα να θέλει να είναι «εξουσίας» αλλά να συμπεριφέρεται ως κόμμα διαμαρτυρίας. Ή το ένα, ή το άλλο. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί και τα δυο. Αποτυγχάνει, αλλά ρότα δεν αλλάζει. Γιατί; Άγνωσται αι βουλαί…

Επίσης, δεν υπάρχει ελληνικό κόμμα εξουσίας, σε φάση επανόδου στην εξουσία, που δε έκανε διαγραφές. Κανένα. Ο αρχηγός ενός κόμματος εξουσίας πρέπει να στείλει ο μήνυμα στην κοινή γνώμη ότι όποιος ξεπερνά τα όρια, πάει σπίτι του. Κλασική τακτική επίδειξης δύναμης. Αντίθετα, στον ΣΥΡΙΖΑ τι γίνεται; Διαφοροποιείται ο Φίλης κι ο Δρίτσας, διαφωνεί δημόσια με τον αρχηγό του στο γνωστό κουτσαβάκικο στυλ ο Πολάκης, ουσιαστικά τίθεται συνολικά ένα θέμα «αριστερής ευπρέπειας» και ο Τσίπρας απλώς «προεδρεύει». Κάθε φορά τα φαινόμενα εσωστρέφειας, διαφοροποίησης, δημόσιων διαφωνιών γίνονται εντονότερα, αλλά κανείς από τους «παίκτες» δεν βλέπει την κόκκινη κάρτα. Όλοι μέσα, συνεχίζουν με τις υπόγειες μαχαιριές στο κόμματους να κερδίζουν τα φώτα της δημοσιότητας, σε βάρος όσων εφαρμόζουν και προωθούν την κομματική γραμμή, και ουδείς έχει συνέπειες. Ο κ. Τσίπρας, απλώς «προεδρεύει».

Στην πολιτική, ή παπάς θα είσαι, ή ζευγάς. Δηλαδή, ή η φυσιογνωμία του κόμματος θα είναι μια χαλαρή συνομοσπονδία συνιστωσών που θα συναποτελούν ένα κόμμα διαμαρτυρίας, ή θα υπάρχει ενιαία φωνή, ενιαία συμπεριφορά και ενιαία συμπεριφορά των στελεχών του, τα οποία θα φιλοτεχνούν μια συγκεκριμένη εικόνα του κόμματος στα μάτια της κοινής γνώμης. Κι αν κάποιος ξεπερνά τα όρια που με σαφήνεια θέτει η ηγεσία, θα πηγαίνει σπίτι του. Έτσι ήταν, έτσι είναι κ έτσι θα συνεχίσουν να είναι τα κόμματα εξουσίας. Χαλαρή αντιμετώπιση από την ηγεσία των «κακομαθημένων κι άτακτων παιδιών», δεν δίνουν εικόνα κόμματος εξουσία. Δίνουν εικόνα νηπιαγωγείου.

political