Είστε εδώ

Ο πραγματικός κίνδυνος για την κυβέρνηση Μητσοτάκη

του Διαμαντή Σεϊτανίδη

Η ανταρσία πολλών επιχειρηματιών σε Θεσσαλονίκη, Αχαΐα κι Κοζάνη είναι πιο σημαντική από όσο φαίνεται. Όχι γιατί δήθεν «αδικούνται» οι -όντως πολύ πιεσμένοι- άνθρωποι του λιανεμπορίου. Μια εβδομάδα λιγότερη ή περισσότερη, στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα ο κόσμος του εμπορίου, δεν κάνει τη διαφορά. Αν έμεναν όλοι κλειστοί, δεν θα εξανίσταντο οι καταστηματάρχες των τριών περιοχών. Η «αντίσταση» συνίσταται στο «γιατί ανοίγουν οι άλλοι κι όχι εμείς;», λες κι οι λοιμωξιολόγοι που το εισηγήθηκαν, έχουν… προηγούμενα με τις συγκεκριμένες τρεις περιοχές.

Άλλος είναι ο κίνδυνος για την κυβέρνηση. Τον έχουμε επισημάνει αρκετές φορές, και τον βλέπουμε να έρχεται! Είναι η ακριβώς αντίθετη εξέλιξη από αυτή που συνέβη κατά την πρώτη περίοδο της πανδημίας: Τότε, όλη η κοινωνία, τρομαγμένη, φοβισμένη μπροστά στο άγνωστο, συσπειρώθηκε γύρω από την κυβέρνηση κι ευλαβικά έκανε ό,τι της ζητούσαν οι ειδικοί και το Μέγαρο Μαξίμου. Το «διάβασε» αυτό και η αντιπολίτευση, και είχε υποστείλει τις σημαίες της πολιτικής διαφωνίας. Αυτά, στο πρώτο κύμα.

Τώρα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Μετά από ένα χρόνο περιορισμών, εγκλεισμού, ανοιγμάτων και κλεισιμάτων, έχοντας υποστεί ήδη τρία κύματα του φονικού ιού, το ένα πιο επικίνδυνο από το άλλο, η κοινωνία αισθάνεται οργισμένη, κουρασμένη, δυσαρεστημένη. Δεν ξέρει με ποιον και με τι, αλλά το συναίσθημα της κούρασης και της δυσαρέσκειας είναι, πια, ευδιάκριτο.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Θέλετε να τα ξέρετε όλα για την Ευρώπη; - Πατήστε ΕΔΩ για like στη σελίδα του EUROLETTER στο facebook

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

«Γιατί αυτοί ανοίγουν, κι εμείς όχι;» λένε με τον τρόπο τους οι έμποροι στις τρεις περιοχές. Ρωτούν κι εξεγείρονται, γιατί το αίσθημα της κούρασης και της δυσαρέσκειας, κάπου πρέπει να διοχετευθούν. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, ο πιο εύκολος στόχος είναι η κυβέρνηση, όπως ακριβώς η κυβέρνηση ήταν το προφανές αποκούμπι όλων αυτών, στις αρχές της πανδημίας.

Έχει πολιτικό υπόβαθρο αυτή η δυσαρέσκεια των πολιτών; Όχι, κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο. Δεν είναι άφρονες οι Έλληνες. Βλέπουν ότι και σε άλλες χώρες, πολύ πιο οργανωμένες από τη δική μας, τα προβλήματα είναι παρόμοια ή και πολύ μεγαλύτερα. Κατανοούν ότι η κριτική της αντιπολίτευσης είναι άτοπη, γι αυτό και καμία μέτρηση της κοινής γνώμης δε δείχνει οφέλη για τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Δεν καταλογίζουν οι πολίτες «το τάδε» ή «το δείνα» λάθος μέτρο στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Απλώς είναι πολύ κουρασμένοι και κάπου πρέπει να «φορτώσουν» την κούραση και την εξάντληση από τους περιορισμούς για διάστημα άνω του ενός έτους.

Επειδή δεν έχει πολιτικό υπόβαθρο, είναι και πολύ δύσκολα αντιμετωπίσιμη αυτή η δυσαρέσκεια. Πάμπολλες φορές οι Έλληνες ψήφισαν «αρνητικά», δηλαδή καταψήφισαν ένα κόμμα, αδιαφορώντας για το ποιο επωφελείται από την ψήφο του. Ας θυμάται η σημερινή κυβέρνηση ότι τα κριτήρια της ψήφου δεν είναι μόνο ορθολογικά, σε μεγάλο βαθμό είναι και συναισθηματικά…

Political