Είστε εδώ

Γιατί δεν μπορεί ο Τσίπρας...

του Διαμαντή Σεϊτανίδη

Η ελληνική μυθολογία έχει ισχυρούς συμβολισμούς, γι αυτό κι αντέχει στο χρόνο. Ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς, είναι ο μύθος του Σισύφου. Ο μυθικός ήρωας είχε καταφέρει να ξεγελάσει τρεις- τέσσερις φορές τους θεούς, με αποτέλεσμα να τιμωρηθεί από αυτούς να κουβαλάει αιώνια ένα βράχο από τους πρόποδες έως την κορυφή ενός βουνού. Λίγο πριν την κορυφή ο βράχος κατρακυλούσε πάλι στους πρόποδες κι ο Σίσυφος επαναλάμβανε την προσπάθεια, στους αιώνες.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον Αλέξη Τσίπρα. Κατά την αντιμνημονιακή περίοδο, κατάφερε να πείσει τους εκλογείς για το «ριζοσπαστισμό» του, τώρα όμως τον πληρώνει: Ενώ ο ίδιος εμφανίζεται (όπως το βράδι της Δευτέρας στο kontra) μειλίχιος, ψύχραιμος, έως και ενωτικός, οι παλαιότερες «αμαρτίες» του, τον προδίδουν. Ο «διάλογος» Τσίπρα- Πολάκη, είναι ενδεικτικός: Βγαίνει η ενσάρκωση του αριστερού τσαμπουκά και «βαφτίζει» τον Κολοκοτρώνη ΣΥΡΙΖΑίο και τους ΝεοΔημοκράτες «δοσίλογους». Ο Τσίπρας ήπια και νωχελικά διαφωνεί μπροστά στον τηλεοπτικό φακό, αλλά ο Πολάκης επανέρχεται και επαναλαμβάνει τις ίδιες παλαβομάρες με άλλα λόγια «για να μην υπάρχουν παρανοήσεις» όπως διευκρινίζει. Έτσι, έβαλε στη θέση του τον αρχηγό του κι στη συνέχεια απείλησε όλους μας ότι «τη δεύτερη φορά που θα κυβερνήσουμε, τα πράγματα θα είναι… πολύ αλλιώς», μεταμφιέζοντας το κοινωνικό μίσος σε πολιτικό λόγο.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Θέλετε να τα ξέρετε όλα για την Ευρώπη; - Πατήστε ΕΔΩ για like στη σελίδα του EUROLETTER στο facebook

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Οι πολίτες, βέβαια, ουδόλως ενδιαφέρονται για το αν διαφωνεί στα λόγια και πόσο ο Τσίπρας με τον Πολάκη. Αυτό που ενδιαφέρει είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει μια εικόνα πολιτικού διπολισμού: Ο αρχηγός του και μια μικρή, δυστυχώς, μερίδα του στελεχιακού του δυναμικού κάνουν ένα διαρκές άνοιγμα προς τους μετριοπαθείς κεντροαριστερούς πολίτες, αλλά ταυτόχρονα μια μεγάλη, δυστυχώς, μερίδα στελεχών πρώτης γραμμής, γκρεμίζουν το βράχο και πάλι στους πρόποδες του βουνού: Μια ο Πολάκης, μια ο Σκουρλέτης με τον Κουρουμπλή, μια ο Φίλης, μια ο Παππάς, και μετά ξανά ο Πολάκης κλπ.

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δυο αντιλήψεις για την ταυτότητά του, στη συσκευασία της μιας: Οι πολλοί το θέλουν να παραμένει κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, που όταν ξανάλθει στην εξουσία «τα πράγματα θα είναι πολύ αλλιώς»… κι οι άλλοι αντιλαμβάνονται ότι χωρίς την πολιτική βάση της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας δεν έχουν ελπίδες ανάκτησης της πολιτικής τους κυριαρχίας.

Αυτό τον εσωτερικό διχασμό τον αντιλαμβάνεται, συνειδητά ή εξ ενστίκτου, ο πολίτης. Και περιμένει να δει ποια από τις δυο αντιλήψεις για την ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ τελικά θα επικρατήσει, ώστε και ο ίδιος να τοποθετηθεί θετικά ή αρνητικά επί μιας συγκεκριμένης φυσιογνωμίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Όσο παλινδρομεί μεταξύ αριστερού ριζοσπαστισμού και σοσιαλδημοκρατικής ηπιότητας, δεν έχει καμία ελπίδα να δει τον Τσίπρα με τον κομματικό βράχο στους ώμους του, να φτάνει ξανά στην κορυφή. Το σύνδρομο του Σισύφου βαραίνει τον ΣΥΡΙΖΑ, κ είναι στο χέρι του να απαλλαγεί από αυτό.

Political