Είστε εδώ

Κορονοϊός: Μετά τη φυσική, έρχεται η συναισθηματική αποστασιοποίηση;

Γράφει η ΤζοΣ

Μιλάνο: Όταν έλαβα πρόσκληση για το πάρτυ γενεθλίων απάντησα σχεδόν αυτόματα «ναι». Πριν το Φεβρουάριο ούτε που θα σκεφτόμουν να αρνηθώ και, τώρα που η Ιταλία έχει επιστρέψει σε μια μορφή κανονικότητας, επιστρέφω στις παλιές μου συνήθειες.

Όσο, όμως, πλησίαζε η μέρα για το πάρτυ άρχισε να με κυριεύει ο φόβος… πάρτυ στο σπίτι; Και μάλιστα στην επαρχία τού Μπέργκαμο, που δέχτηκε μεγάλο πλήγμα από τον COVID-19; Πόσοι θα ήταν εκεί; Κι αν κάποιος από αυτούς ήταν ασυμπτωματικός φορέας; Πώς θα εξασφάλιζα πως τα παιδιά μου θα κρατούσαν αποστάσεις και δε θα άγγιζαν τα πρόσωπά τους;

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Θέλετε να τα ξέρετε όλα για την Ευρώπη; - Πατήστε ΕΔΩ για like στη σελίδα του EUROLETTER στο facebook

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Καθώς στεκόμουν στην εξώπορτα του σπιτιού όπου γινόταν το πάρτυ με κατέλαβε μια μεγάλη αγωνία, που δεν υποχώρησε ούτε μετά την είσοδό μας. Οι ενήλικες δεν αντάλλασσαν αγκαλιές και φιλιά, κανείς τους όμως δε φορούσε μάσκα. Η μόνη στιγμή που αισθάνθηκα ασφαλής ήταν όταν κατέφυγα στο μπάνιο για να πλύνω τα χέρια μου, αναγκάζοντας τις κόρες μου να κάνουν το ίδιο.

Επιστρέφοντας σπίτι, συνειδητοποίησα πόσο μεγάλη επανάσταση έχει προκαλέσει η πανδημία, όχι μόνο στην καθημερινότητά μας, αλλά και στα συναισθήματά μας εν γένει. Η φυσική αποστασιοποίησή μας επιφέρει σιγά σιγά και τη συναισθηματική.

Οι Ιταλοί, όπως και οι Έλληνες, είναι άνθρωποι που αγκαλιάζονται, φιλιούνται και συνηθίζουν τις μεγάλες συγκεντρώσεις. Έτσι, στην αρχή η ιδέα του social distancing ήταν αδιανόητη για όλους μας και πολλοί αναζητούσαν διεξόδους. Στο τέλος, όμως, όλοι συμμορφωθήκαμε στους κανόνες για να αποφύγουμε τη μετάδοση του ιού.

Ακόμα και τώρα, η τήρηση των κανόνων αυτών συνεχίζεται, μιας και οι αριθμοί δείχνουν πως αυτή η τακτική λειτουργεί. Μια από τις προηγούμενες μέρες, οι νεκροί στην πόλη ήταν μόνο 5, όταν το Μάρτιο είχαν φτάσει ακόμα και στους 1000 σε ένα 24ωρο.

Αυτοί οι κανόνες, βέβαια, που μας προστατεύουν, ταυτόχρονα μας αλλάζουν σημαντικά. Δε νιώθουμε πλέον ασφαλείς κοντά σε αυτούς που αγαπάμε: στην οικογένειά μας, τους παππούδες μας, τους φίλους μας. Ποιος θα το περίμενε πως μια μέρα, θα καθόμασταν δίπλα στους αγαπημένους μας και θα νιώθαμε να απειλούμαστε ή και να τους απειλούμε εμείς οι ίδιοιΤουλάχιστον στη δουλειά είναι πιο εύκολο, καθώς τα plexiglass μας διαχωρίζουν από τους άλλους- και από τους φόβους μας.

Είμαστε πια λιγότερο αυθόρμητοι- ακόμα κι αν ξαναρχίσαμε τις αγκαλιές, τουλάχιστον σε οικογενειακό επίπεδο, είμαστε επιφυλακτικοί, κρατώντας τα κεφάλια μας σε απόσταση. Μπορεί, λοιπόν, η αγάπη κι η τρυφερότητα να συνυπάρξει με την κοινωνική αποστασιοποίηση που είμαστε αναγκασμένοι να τηρούμε; Ναι, αλλά αυτή η νέα κανονικότητα απαιτεί σκληρή δουλειά.

Ζούμε σε μια κοινωνία που εξετάζει την ασφάλεια μιας αγκαλιάς ή ενός χαιρετισμού… Ακόμα και μια συνάντηση με τους γείτονες στη σκάλα ή με μια μικρή ομάδα παιδιών στο πεζοδρόμιο θεωρείται επικίνδυνη. Και ναι, κάθε άγνωστος πλέον έχει στα μάτια μας έναν αέρα επικινδυνότητας.

Αυτό που με ανησυχεί είναι πως τα παιδιά που μεγαλώνουν εν μέσω της πανδημίας έχουν αρχίσει να ενστερνίζονται την ιδέα πως κάθε άνθρωπος που συναντούν αποτελεί κίνδυνο, όντας πιθανός φορέας τού ιού. Όταν, λοιπόν, τους ζητάμε να πλένουν τα χέρια τους αφού παίζουν με τα άλλα παιδιά ή να κρατούν αποστάσεις από τους μεγάλους, πώς ξέρουμε πως κατανοούν ότι το κάνουν για τον ιό και όχι για τους ίδιους τους ανθρώπους; Μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο, πέρα από το να εξηγήσουμε την κατάσταση όσο το δυνατόν πιο απλά;

Ίσως σε ένα χρόνο από τώρα όλες οι ανησυχίες και οι φόβοι του σήμερα να μην είναι παρά μια κακή ανάμνηση κι ο ιός να αποτελεί απλώς μια παρένθεση στην πολυάσχολη ζωή μας. Προς το παρόν, όμως, οι εικόνες της πανδημίας είναι νωπές, εικόνες φρίκης και απώλειας. Γι’ αυτό και, όσο δύσκολο κι αν είναι, συνειδητοποιούμε πως η θυσία του social distancing έχει ακόμα μεγάλη αξία μπροστά στην υγεία τη δική μας και των γύρω μας. Ας συνεχίσουμε, λοιπόν, να το τηρούμε- άλλωστε, κανείς δε θέλει να επιστρέψουμε σε συνθήκες όπως αυτές της περασμένης άνοιξης.