Είστε εδώ

Γιατί ο Ισπανός πρωθυπουργός δεν είδε τον Αλέξη Τσίπρα

του Διαμαντή Σεϊτανίδη

Στη ζωή όλα έχουν την αξία τους. Στην πολιτική, ακόμα περισσότερο. Κάθε πράξη, αλλά και κάθε παράλειψη, μετράει και παράγει αποτελέσματα. Έτσι αξιολογήθηκε και η επιλογή του Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ που βρέθηκε στη χώρα μας και συνομίλησε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη τόσο στο Μέγαρο Μαξίμου όσο και στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, να βρει χρόνο για να συναντήσει την πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ Φώφη Γεννηματά, όχι όμως και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα.

Μια εξήγηση είναι ότι μετά το πρόσφατο «διαζύγιο» με τους Podemos, ο Πέδρο Σάντσεθ δεν θα ήθελε να συναντήσει έναν παλιό φίλο τους και συνοδοιπόρο του Πάμπλο Ιγκλέσιας. Μια άλλη είναι ότι με το ΚΙΝΑΛ (δηλαδή με το ΠΑΣΟΚ…) το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα έχει παραδοσιακούς δεσμούς. Άλλωστε, Σάντσεθ και Γεννηματά συμφώνησαν να διοργανώσουν τον Σεπτέμβριο μια μεγάλη, κοινή εκδήλωση για τη Σοσιαλδημοκρατία.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Θέλετε να τα ξέρετε όλα για την Ευρώπη; - Πατήστε ΕΔΩ για like στη σελίδα του EUROLETTER στο facebook

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Με τον Τσίπρα, τίποτα. Για ποιο λόγο; Εάν ο πρώην πρωθυπουργός και σημερινός αρχηγός της αντιπολίτευσης στην Ελλάδα ήταν αναμφίβολα ο ένας από τους δυο πόλους του δικομματικού μας συστήματος, η παράλειψη Σάντσεθ θα ήταν αδικαιολόγητη θεσμικά και πολιτικά. Κι αν η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ για επέκταση στο χώρο της κεντροαριστεράς είχε αποδώσει έστω και κατά ένα μέρος, επίσης θα ήταν ανεξήγητη η απόφαση του Ισπανού πρωθυπουργού να μην συναντήσει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Συνεπώς, καταλήγουμε ότι το κριτήριο με το οποίο ο Πέδρο Σάντσεθ είδε τη Φώφη Γεννηματά και μαζί προγραμμάτισαν για τον Σεπτέμβριο κοινές εκδηλώσεις είναι καθαρά πολιτικό. Ο Ισπανός πρωθυπουργός πιστεύει ότι το ΚΙΝΑΛ (δηλαδή το ΠΑΣΟΚ…) μπορεί να ανακάμψει και να (ξανα)γίνει ο δεύτερος πόλος του ελληνικού πολιτικού συστήματος, αντί του ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο η αξιωματική αντιπολίτευση κινείται δημοσκοπικά γύρω από το 20-25%, τόσο γεννά ελπίδες στο ΚΙΝΑΛ (δηλαδή στο ΠΑΣΟΚ…) ότι μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα στο ποιο κόμμα θα ηγεμονεύσει στο εγγύς μέλλον στην ελληνική κεντροαριστερά. Από την άλλη, όσο το ΚΙΝΑΛ παραμένει σε μονοψήφια νούμερα, τόσο αυτές οι ελπίδες απομακρύνονται, γίνονται απότεροι στόχοι, ίσως και φρούδες…

Η ελληνική κεντροαριστερά και αριστερά είναι περίπου ο μισός ελληνικός πληθυσμός. Εκλογικά αυτό σημαίνει ένα ποσοστό της τάξεως του 45-50%. Τα δυο κυριότερα κόμματα του χώρου αυτή την ώρα καταγράφουν δημοσκοπικές δυνάμεις που μόλις αγγίζουν αθροιστικά το 30%. Υπολείπεται ένας στους 5 Έλληνες πολίτες που ενώ κινείται στο χώρο από το κέντρο έως την Αριστερά, παραμένει μη εκπροσωπούμενος από κανένα εκ των δυο κομμάτων. Και το πολιτικό πόκερ μεταξύ Κουμουνδούρου και Χαριλάου Τρικούπη είναι «κλειστό»: Το πολύ σε δυο χρόνια θα στηθούν κάλπες και οι δυο τους θα καταγράψουν δυνάμεις. Ως τότε πολλά μπορεί να συμβούν και τίποτε δεν είναι δεδομένο…

Political