Είστε εδώ

Αυτά έκανε ως τώρα για την κρίση η Ευρώπη, που δήθεν «δεν έκανε τίποτα»

του Διαμαντή Σεϊτανίδη

Υπάρχει ένας μύθος, που επαναλαμβάνεται μονότονα, κάθε φορά που η Ευρώπη εμπλέκεται σε ένα πρόβλημα: «Η Ευρώπη, δεν κάνει τίποτα. Η Ευρώπη, δεν μπορεί, η Ευρώπη άργησε, η Ευρώπη είναι κατακερματισμένη, δίβουλη, αργή», η Ευρώπη, κοντολογίς, φταίει, περίπου, για όλα τα δεινά της γης.  

Η απάντηση σε αυτό τον μύθο δεν μπορεί να γίνει με τους αφορισμούς που οι υποστηρικτές του χρησιμοποιούν. Αντίθετα, οφείλουμε να τον διαψεύσουμε προσκομίζοντας στοιχεία:

Να τι έκανε, λοιπόν, ως τώρα η Ενωμένη Ευρώπη στην κρίση του κορονοϊού (τα επόμενα βήματα θα είναι τα μεγαλύτερα), ας τα διαβάσει όποιος ενδιαφέρεται και μετά ας αποφανθεί αν όλα αυτά είναι… «τίποτα».

 Από την αρχή της κρίσης, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα χαλάρωσε την επί χρόνια ακολουθούμενη νομισματική της πολιτική, «ό,τι κι αν κοστίσει» αυτό. Την απόφαση που ο Ντράγκι είχε πάρει σε μερικούς μήνες, η Λαγκάρντ την πήρε σε μερικές ώρες. Με τη μαζική αγορά ομολόγων στη δευτερογενή αγορά, μια νέα «ποσοτική χαλάρωση» η ΕΚΤ μετριάζει σε μεγάλο βαθμό την αναπόφευκτη ύφεση που προκλήθηκε από τον εγκλεισμό των τριών τετάρτων του ευρωπαϊκού πληθυσμού και η οποία θα μπορούσε να προκαλέσει αβυσσαλέα πτώση του βιοτικού τους επιπέδου.

Τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα εγκατέλειψαν μέσα σε λίγες μέρες τα περίφημα «κριτήρια του Μάαστριχτ» (έλλειμμα ως 3%, χρέος ως 60% για κάθε χώρα), το οποίο θα λειτουργούσε πλέον ως θηλιά στο λαιμό των κρατών, προκειμένου αυτά να έχουν λυμένα χέρια στη λήψη μέτρων για τη διάσωση των οικονομιών τους.

Τα όργανα αυτά της ΕΕ ψήφισαν ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης για την ανάσχεση του ιού μέσω της υγειονομικής οδού, στη συνέχεια ενεργοποίησαν διάφορους μηχανισμούς κι εφάρμοσαν σε μαζική κλίμακα σχέδια υλοποίησης αυτών των αποφάσεων.

Στη συνέχεια δόθηκε στην Επιτροπή η εντολή να προετοιμάσει έναν προϋπολογισμό που να προσανατολίζει την απαραίτητη ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας προς την κατεύθυνση της οικολογικής μετάβασης, όπως απαιτείται από τα αληθινά προοδευτικά ευρωπαϊκά κόμματα.

Σιγά το πράγμα, όλα αυτά είναι… τίποτα» θα πουν οι κατ’ επάγγελμα αντιευρωπαίοι. Και μετά θα αρχίσουν το ποίημα: η Ευρώπη δεν κάνει τίποτα, η Ευρώπη καταρρέει. Οι λέξεις κι οι χαρακτηρισμοί, αντικαθιστούν τα γεγονότα και την πραγματικότητα. Αυτό διευκολύνει τους λαϊκιστές...

Αρκούν, όμως, όλα αυτά που ήδη έχει κάνει η Ευρώπη; Όχι. Μπορεί ακόμα περισσότερα, όπως σωστά γράφει ο Λοράν Ζοφρέν στη σημερινή Liberation. Πρέπει να υπάρξουν πρόσθετες δράσεις αλληλεγγύης προς τα πιο αδύναμα κράτη, τα οποία διατρέχουν κίνδυνο χρηματοοικονομικής εμβολής.

«Όλοι συμφωνούμε σε αυτό» αντιτείνουν οι λαϊκιστές και οι μηδενιστές των ευρωπαϊκών προσπαθειών. «Γιατί δεν τα κάνει λοιπόν αυτά η Ευρώπη;» προσθέτουν χαιρέκακα.

Κι εδώ ας απαντήσουμε με στοιχεία: Την «ακόμα περισσότερη δράση» τη ζητούν τα ευρωπαϊκά όργανα, αυτή είναι η αλήθεια. Κι αντιτίθενται για πολύ ειδικούς λόγους ορισμένα όργανα που δρουν σε κρατικό επίπεδο. Το Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης με την απόφασή του της 5ης Μαΐου αποσκοπεί στο να παρεμποδίσει την ΕΚΤ από την αγορά περιουσιακών στοιχείων «στο όνομα της εθνικής κυριαρχίας» και με την αβάσιμη υπόνοια -δεν είναι καν ισχυρισμός, είναι απλή υπόνοια- ότι δήθεν οι αγορές κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ δεν συνιστούν δευτερογενή αγορά. Για να μην αναφερθώ στους εθνικιστές της Ουγγαρίας που αντιδρούν σε άλλα θέματα, στους εθνικιστές της Πολωνίας κλπ

Η απτή πραγματικότητα βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας: Όποιοι λένε ότι δήθεν «η Ευρώπη δεν υπάρχει, η Ευρώπη διαλύεται κλπ» δεν αναφέρονται στην πραγματικότητα. Αναφέρονται στη δική τους επιθυμία!

Η Ευρώπη συζητά και διαπραγματεύεται, ίσως εξαντλητικά, ίσως παραπάνω από όσο ορισμένοι θα θέλαμε, αλλά πάντως τελικά πάντοτε κάπου καταλήγει, και γι αυτό υπάρχει και παίζει κορυφαίο ρόλο στις εξελίξεις.

Κι αυτό θα συνεχίσει να κάνει!